DAJUINRUPSEN ... A WAY OF LIFE

Vorige week gaf uw wekelijkse verslaggever rendez-vous met huisanalyst Herman Brusselmans voor zijn eindbeoordeling van alle spelers van Dajuinrupsen van het afgelopen seizoen.

Plaats van afspraak was het Gentse toprestaurant "De Charlekijn" waar Herman, over een copieuse maaltijd begeleid met menig wodka-limoen, zijn ongecensureerde mening gaf over Dajuinrupsen. 

Als vaste toeschouwer denk ik dat ik goed geplaatst ben om alle spelers eens te overlopen en ongezouten mijn gedacht te zeggen.  Ik zal beginnen met de keeper, daarna de verdediging bespreken en als laatste de aanvallers bekijken.  Laat ik maar beginnen met de keeper, of wat daarvoor moet doorgaan.  Als ge die gast ziet draaien, zoude spontaan compassie krijgen.  Die jongen heeft geluk dat hij als keeper de laatste op het plein is en dat het veld achter hem eindigt zodat hij zich niet te veel moet omdraaien om een bal terug te halen.  Nen olifant in het souvenirwinkeltje van Bellewaerde draait zich rapper rond zijnen as dan die keeper.  Qua wendbaarheid kan da tellen zenne.  Als den tegenstander over of naast de goal shot dan heb ik al ne Marlboro light gesmoord voor hij den bal opnieuw in het spel heeft gebracht.  Soms probeert hij, als een bal over of naast gaat, de terugkaatsende bal direct te pakken om zo snel het spel te hervatten.  Gelijk ne clown staat hij daar dan naast de goal en terwijl hij zich omdraait ligt dien bal al terug op het middenveld.  Het is een beetje gelijk ne kleuter die vanuit zijn wieg naar zijnen tuuter ligt te grabbelen of gelijk ne kleinen op de kermis naar de floche.  Als ik hem dat zie doen, vraag ik mij altijd af of ge op die leeftijd nog altijd nie slimmer moet zijn.  Maar ja, wa kunt ge nu verwachten van zo nen lompen bruinen"

Ondertussen kwam Angelo, de maître d'hotel van "De Charlekijn", met ons voorgerecht.  Na hiervan smaakvol te hebben genoten, trok Herman opnieuw van leer en begon hij over Ronald. "Da is die nummer 10 geloof ik hé ?  Allé ... nummer 10.  Volgens mij is ne nummer 10 ne speler die het spel naar zich toe trekt en het verschil kan maken op het veld.  Deze gast stelt zich gewoon op tussen 2 aanvallers van de tegenpartij en springt er dan tussen gelijk een veulen met kramp in zijn achterpoten.  Volgens mij heeft die kerel ook geen beetje voetbalopleiding gekregen : die dribbelt daar maar in zijn verdediging.  En iedereen weet dat het bij balverlies in de verdediging dikwijls prijs is voor den tegenstander.  Als ge zoals hij bij de miniemen van Mariakerke zou voetballen, zou de Jos, da is den trainer en mijne spits bij De Woody's, die gasten eens goed uitschelden voor pakweg "kuttekop".  Dan hebben ze mij nog proberen wijsmaken dat die Ronald de nationale voetbaljeugdreeksen heeft doorlopen.  Als ge hem zo ziet lopen zoude eerder denken dat hij de nationale jeugdreeksen van "Dikke Bertha" heeft doorlopen in plaats van in het voetbal."

Herman was nu goed op dreef en intussen had hij Angelo terug naar de keuken gestuurd met volgende duidelijke boodschap : "laat ons voorlopig nog wa gerust en kom nie meer terug voordat ge Ghislaine van "The Red Pepper" uit Oostende hebt gebeft."  "Laat ons gewoon verder doen en het een keer hebben over de kapitein van de ploeg.  Die gast bezit de onwaarschijnlijke gave om zich ter plaatse weg te steken.  Hij lijkt bij momenten wel de plaatselijke Houdini.  Soms heb ik het gevoel dat hij zich zo goed heeft weggestoken dat enkel zijne kapiteinsband op het veld wandelt.  Godverdomme, als kapitein moet ge U laten horen en moet ge maximaal aanwezig zowel op als naast het veld.  Ik denk nie dat ik die gast al eens horen roepen heb.  Nochtans denk ik dat die een stem als ne claxon moet hebben.  Een schot gelijk ne claxon heeft hij alleszins.  Als die naar de goal shot dan zou ik als keeper in de eerste plaats mijne losse medewerker beschermen zodat ik na de match mijn Tanja of bij gebrek aan beters Lien Van De Kelder nog eens achterwaarts in de poes zou kunnen naaien.  Hij zou zich toch wa meer moeten onderscheiden.  Voor de moment doet hij da enkel met zijne sportbril vind ik.  Hiermee ziet hij er toch een beetje afschrikwekkend uit en daar zou hij meer van moeten profiteren."

Angelo, die ondertussen tevergeefs probeerde Ghislaine te bereiken, wist van geen hout meer pijlen maken.  Herman die nu toch honger begon te krijgen, wenkte hem en vroeg of de bestelde paling in 't groen nog ging worden opgediend. "Als ik nie beter wist, zou ik denken dat dien Angelo een gore jeanet is die die paling eerst eens goe in zijn gat heeft gestoken voor dat die op tafel komt.  Die gast zit volgens mij ferm met den diaree en daarom ziet die paling zo schoon groen" vertrouwde Herman mij toe.  In afwachting van het hoofdgerecht ging Brusselmans dan maar verder met de plaatselijke spring-in-'t-veld, Bertjen de lacher. "Tja, wa moet ik daar allemaal van zeggen.  Het lijkt mij wel nen toffe gast, maar met alleen maar tof te zijn daar kunt ge geen matchen mee winnen hé.  Hij probeert wel een hele wedstrijd maar het blijft met proberen hé.  Die gast heeft totaal geen efficiëntie in zijn spel.  Die speelt ne man uit, komt alleen voor de keeper en knalt dien bal keer op keer tegen die keeper.  Telkens als ik zie hoe hij probeert te scoren, moet ik telkens denken aan Franky Van Der Elst.  Die kon ook genen deuk in een paksken boter shotten.  En hetgeen waar ik mij het meeste aan erger is dat die altijd loopt te lachen hé.  Hoe slecht dat die ook speelt, hoeveel kansen dat die ook mist ... overal loopt die mee te lachen.  het enige waar die volgens mij mee bezig is om er voor te zorgen dat iedereen hem ne sympathieken tiep vindt.  Als ik da weer eens ne keer zie gebeuren dan heb ik echt goesting om die gast ne stamp onder zijn sjokkedeizen te geven waar hij nie goe van is zodat hij de volgende keer beseft dat er ook nog serieuze dingen bestaan en dat voetbal een serieuze zaak is."

Intussen had Angelo ons hoofdgerecht gebracht.  Herman, die zo onder de indruk was van de grote van zijne paling, liet de chef-kok Kris aan tafel komen en vroeg hem of hij deze paling nie kon laten opstijven in zijne frigo.  Als hij met zo een beest zou thuiskomen, kon hij Tanja nog eens flink verwennen.  Volgens haar verlangde haar flamoes al lang naar ne verse paling.  Nadien begon Herman spontaan over Kurt R.  "Die gast is volgens mij balverliefd.  Overal waar die staat, komt die naar den bal gelopen om die in zijn voeten te krijgen.  Staat hij nu van voor, vanachter of in het midden, overal komt hij uit de rug van zijne man om dien bal op te eisen.  Die man zou volgens mij beter tot zijn recht komen als hij sneller een simpel 1-2'tje zou aangaan met één van die andere prutsers op het plein.  Volgens mij heeft die gast ook te weinig kloten aan zijn lijf.  Hij zou, net zoals de kapitein, iets meer voor zichzelf moeten opkomen.  Ook van hem heb ik soms het gevoel dat hij eerder meedoet aan een spelleke "verstoppertje" dan aan een partij voetbal."

Nadat Brusselmans zijn 6de wodka-limoen had genuttigd, maakte hij gretig gebruik van de sanitaire faciliteiten.  Dit gaf mij de gelegenheid om een nieuwe tape in mijn bandopnemertje te steken.  Enkele minuten later kwam Herman duidelijk opgelucht opnieuw aan tafel zitten en hervatte meteen zijn analyse.  "Dan moet ik het nog hebben over de plaatselijken Ijslander.  Die witten die daar vanvoor aan de goal van den tegenstander staat te springen gelijk nen halve zool.  Wat mij aan diene gast ook altijd al is opgevallen, is dat die de hele tijd aanwijzigen staat te roepen en te geven en wa denkt ge ... den eerste beste keer dat hij aan den bal is vergeet hij alles wat hij eerder aan de rest van die klutsers heeft verteld.  Hij probeert zijnen tegenstander door de benen te spelen, hij probeert den bal over zijnen tegenstander te lobben, ... terwijl het veel gemakkelijker zou zijn om gewoon "controle - spelen" te doen.  Dan zou hij het voor zijn eigen veel gemakkelijker maken.  Diene gast denkt vast dat hij trainer is op het nationale niveau.  Misschien dat hij eens iets moet proberen zoals leraar ... da lijkt mij wel iets voor hem ... met altijd die commentaar over vanalles en nog wa.  Hetgeen ik hem wel graag zie doen, is negatieve pressing uitvoeren, da kan hij als den besten.  Misschien moet hij zich daar wel aan houden : alleen die negatieve pressing en verder uit de weg blijven."

Angelo had intussen ons nagerecht gebracht,  een sjoeke geflankeerd door 2 appeltjes.  Brusselmans zag er meteen een flinke paal in die klaar lag om een geile flamoes te berijden.  "Terwijl mijn nagerecht nog een beetje rust, zal ik het eens hebben over die langharigen tekkel die daar dikwijls met een bakkes tot op de stenen over da plein dweilt.  Soms heb ik den indruk dat die gast zijn eigen nie graag ziet.  Persoonlijk denk ik dat die kalot in zijne nek ne soort van zelfkastijding is.  Die dodde haar die gust daar over zijne rug en over zijn schouders dat het gene naam heeft.  Tussendoor brabbelt en monkelt hij erop los ... meer tegen zijn eigen dan tegen zijn ploegmaats.   Ik vraag mij soms af of dat die kerel wel graag voetbalt.  Als ge hem bezig ziet lijkt het wel alsof die alle problemen van den hele wereld op zijn schouders draagt.  Maar eerlijk is eerlijk : als hij toch een beetje goedgezind is en er eens een lachske af kan, kan hij ook wel van nut zijn voor zijn ploeg.  De laatsten tijd scoort hij zelfs heel gemakkelijk en kloot hij vooral de keeper van de tegenpartij.  Vanachter zie ik hem wel nie graag lopen, want elken bal die door den tegenstander op doel wordt getrapt, laat hij in corner afwijken zodat den tegenstander regelmatig ne strafcorner krijgt.  Maar ja ... ge kunt ook nie overal op het plein evenveel chance hebben hé.  Hij heeft al geluk genoeg als hij daar een paar keer per match dien bal tegen zijn kiekenborst krijgt geshot door de keeper."  "En dan zal ik het tot slot nog eens hebben over het buitenbeentje in de ploeg : Joris.  Die gast heeft in het verleden gespeeld bij "Etoile Sportive" heb ik mij laten vertellen, maar het enige waar hij volgens mij tegenwoordig in uitblinkt is in afwezigheid.  Het lijkt wel of dat hij tegenwoordig speelt bij "Bancque Sportive".  Als hij al in de sporthal is, dan zit hij wel in zijn gewone kleren op de bank.  Ik denk dat die kerel enkel en alleen komt om naar die geile wijven op den tribune te kijken.  Spelen is er nie veel bij met hem.  Volgens de trouwe supporters voornamelijk omdat hij veel moet werken.  Da is toch godgeklaagd hé !  Als ge in een ploeg speelt dan moet ge uw prioriteiten stellen godverdomme.  Ploegsport komt voor werk.  Da is bij mij ook zo : De Woody's zijn voor mij het belangrijkste ... zelfs belangrijker dan het schrijven van een roman en ons Tanja een beurt geven."

Bij een laatste pousse-café, wodka-limoen uiteraard,  ging Herman er nog eens goed voor zitten om de laatste speler in de rij te bespreken.  "Het beest zoals ze hem langs de lijn wel eens noemen, den Donny.  Ik ben volledig weg van zijne rudimentairen techniek.  Die houding van "kust-mijn-kloten-ik-doe-maar-op" is ook mijn levensleuze.  Die gast daar kunt ge nu eens mee naar den oorlog godverdomme.  Geef die de opdracht om nen tegenstander uit de match te houden en hij zal met lijf en leden, schoppen en stampen, alles doen om die nie aan den bal te laten komen.  Over zijn voetbalkwaliteiten ga ik het hier nie hebben, want laat ons eerlijk zijn om in de zaal te voetballen ... die heeft hij nie hé !    Die gast kan volgens mij geen reet voetballen, maar wie geeft daar om als ge die strijd ziet dat die kerel levert als hem weer eens een bal wordt aangespeeld. Vol verwachting kijk ik elke match weer uit naar het dansen van die nekfache als hij weer eens vol overgave achter ne verloren bal aangaat.  En dan da schuim op dien bek als hij tegen die kloteploegen zoals De Poeze moet spelen.  Die matchen daarvoor kan hij zich echt opladen.  Heerlijk zo'n gasten ... zij zijn het beste bewijs dat "talent" een uitvinding van jeanetten is" aldus Herman.

Na dit interview dat ruim 2 uur duurde, vroeg Herman de rekening en presenteerde deze gezwind aan mij.  Als beste schrijver van Vlaanderen vond hij het niet gepast dat hij deze zou betalen.  Herman dronk zijn wodka-limoen uit, telefoneerde met Evy Gruyaert en sprak met haar af om de rest van de avond door te brengen.  Ik van mijn kant haastte mij naar de redactie om dit stuk te kunnen schrijven.  Tot slot wil ik zowel Herman als Gunther bedanken voor het trouw volgen van alle wedstrijden van Dajuinrupsen.  Binnenkort starten de contractbesprekingen om ook volgend jaar een beroep te kunnen doen op het deskundige oordeel van die olijke duo.